Det som kjem etterpå – Kjærleikssorg for allmennheten

7741726786_e46270ca9a_b

La oss snakke litt om det der med kjærleikssorg. Det der med heartbreak og achy breaky hearts. For det skjer. Med alle. På eit tidspunkt. Og alt det andre som før var vanskeleg blir så ufatteleg enkelt.

Det er enkelt å forelske seg. Enkelt å bli glad i nokon. Enkelt å bli sint, å krangle, å miste kjensler, å slå opp. Men det er alt det som kjem etterpå som ikkje er like enkelt. Det er det som er vanskeleg. Å gå på jobb med nyvaska hår, sminka og med eit smil og late som om alt er som før, berre litt annleis. Litt friare. Å måtte fungere normalt i kvardagen når noko så viktig som nokon ikkje lenger er ein del av den. Det er tøft. Det vere kjærleik eller vennskap, å komme over nokon er noko av det merkelegaste og vanskelegaste ein må gjere.

Personleg høyrer eg mykje på Tegan og Sara i etterkant av eit brot. Eg kjederøyker, drikker raudvin, les depressive dikt av Charles Bukowski og finn ein tilfeldig amerikansk såpeserie å fordjupe meg i. Så går det ei stund. Og etter hundrevis av sigarettar, samt timevis med bitching til mine næraste venninner, bytter eg ut Tegan og Sara og såpeopera med alt for høge helar og housemusikk. Andre reagerar annleis. Nokre går rett til stilettane og vodkaen utan ein gong å svippe innom Charles Bukowski og 90210. Generasjon en og to, sjølvsagt.

Det er viktig å hugse at i slike situasjonar så har nokon, som på eit tidspunkt hadde ein sentral del av ditt liv, forsvunne. Kvifor eller korleis er uviktig, det som er viktig er at dei er borte. Og ein skal gå vidare. Med sorga og skamma og tomrommet.

Eg seier skam fordi sjølv om folk sjeldan innrømmer det, så er det slik. Vi skammar oss. Og kanskje mest av alt så skammar vi oss fordi vi skammar oss. Skammar oss fordi ein såra nokon, eller fordi ein mista kjenslene, eller fordi den andre parten mista interessa. Kjenslen av skam er der endå. Og den svir kanskje like vondt som sorga og tomrommet. Det einaste eg kan sei om dette er at det suger, det suger balle. Og på eit tidspunkt så forsvinner det. Sakte, aldri heilt, men til slutt, ein gong fram i tid kjem skamma til å reduserast til ein ubetydeleg pinlighet.

6857931178_4be9a90eff_z

Ei av mine favorittkvinner og bloggarar, Sandra Beijer, skreiv for litt sida eit innlegg på bloggen sin om nettopp dette temaet. Det å komme over nokon. Det å gradvis bygge seg sjølv oppatt frå eit brot. For om lag eit år sidan opplevde ho at kjærasten hennar gjennom fire og eit halvt år ut av ingenstad gjorde det slutt. Og igjen satt ho; forvirra, knust og sint i New York.

Innlegget til Sandra består av totalt 19 punkt om korleis ho kom seg frå å ligge ubevegeleg på soveromsgolvet til korleis ho i dag bur i Paris, skriver bok og har det bra. Jævla bra.

Og sjølv om desse punkta tidvis er ting vi alle har høyrt før, som at du er ikkje åleine, ikkje steng deg inne – ver sosial, ta deg sjølv i kragen og his føkkings loss. Så er der også ein god del punkt som ikkje liksom er like politisk korrekte, men som likevel er så ufatteleg sanne og viktige. Som at det er okei å vere destruktiv.

Hörrni, bli fulla om ni känner för det. Bli fucking jävla svinfulla, dansa på något dansgolv, ramla in i någon, hångla med någon ni aldrig träffat förut och bry er inte om att komma ihåg vad hen heter, sparka på en vägg, kräks, gråt wtf bara kör. (…) Man är så trasig att det inte funkar att dricka te och äta bullar för att komma över någon. Och då sveper man en halv flaska whisky och hånglar med någon i en taxi och även om det känns förjävligt dagen efter är de där millisekunderna klockan tre en lördagsnatt någonting, någonting som sprakar och knäpper och det kan vara skönt att känna något. – Sandra Beijer

At det er vanskeleg å ete. At det er ok å finne ein rebound og å hate eksen sin og å høre på sint musikk; trist musikk, bitter musikk og eg-er-bedre-enn-nokon/walking-on-sunshine-musikk. Kva enn ein treng for å komme gjennom dagen med hovudet høgt og skuldrene tilbake.

Eg trur kanskje det er det som er det viktigaste bodskapen hennar. Det der med at det er ok. Ok å gøyme seg på doen på ein pub eller klubb og gråte fordi ein er full og lei seg og forbanna og full av sakn på ein og same gong. Ok å ringe bestevennen sin åtte månader etter og sei faen altså, han (ho) sirkulerar endå i hovudet mitt som ein irriterande veps. Det er lov. Så lenge ein ikkje lar seg konsumere av det. Så lenge ein prøver, kvar dag, kvar veke, å bevege seg vidare.

Det er ok fordi vi alle har vore der, eller er der, eller ein dag kjem dit. Ok fordi dei som har vore der veit at det er ein prosess og at det går over til slutt. Fordi dei som er der akkurat no veit kor jævla vondt det svir og fordi dei som ein dag kjem dit skal vite at dei ikkje er åleine. Og at det ikkje er noko å skamme seg over.

7035623603_4c112b159e_z

Kjærleikssorg suger. Men det er prisen ein betalar for den tida då alt var enkelt og fint. Prisen for det der kleine nostalgiske smilet ein får om ti års tid når ein ser den det måtte gjelde, og all bitterhet er borte og alt ein hugsar er kor forelska ein var. I grunn er det faktisk noko ekstremt vakkert og poetisk i heile prosessen. Eit slags forskrudd vitnesbyrd på at ein er menneskeleg og at ein har levd og ein lever og at livet går vidare. For sjølv om ein mistar nokon, så finn ein som regel seg sjølv midt opp i alt kaoset.

RESPEKTABEL MUSIKKFORSLAG TIL DEI MED BRISTNE HJARTER OG TIDVIS PUSTEBESVÆR: time. it will not erase me.

Alle foto: Kristina Aurore Kvåle

Kristina Aurore Kvåle er 22 år gammal, rastlaus og full av wanderlust. Utdanna fotograf ved Bilder Nordic School of Photography og studerar til ein bachelor i kunst og sånt ved UiO. Budde i Roma og saknar det. Er ellers over gjennomsnittet interessert i nynorsk, girl power, pasta og menn med skjegg. Bloggar på imaginarypixies.com.