Frustrert kreativitet

7726201860_b7702f31bc_b

Tårene pressar i takt med at frustrasjonen aukar. Fingrane glir febrilt gjennom håret og trangen til å kaste datamaskina ut vindauget er større enn stor. Skrivesperre. Kvar er Hemingway når du treng han?

Dette er femte gongen eg prøver å skrive denne artikkelen. Då ideen kom til meg, i eit augneblikk av rein frustrasjon, verka det så enkelt. Eg satt på trikken og snakka på telefon med ei venninne og orda berre rann ut av meg. Alt eg meinte, tenkte, reflekterte, alt kom fram i småsatirisk toneleie og halvsmart formulert. Men når eg seinare låste meg inn på rommet mitt i kollektivet, slo opp datamaskina og opna Word-dokumentet sto alt plutseleg heilt stille.

Ingen ord, setningar eller teiknsetjingar ville manifestere seg. Alle argumenta og utgreiingane eg hadde hatt i telefonen for mindre enn tjue minutt sidan var som fordufta. Og igjen satt eg med skrivesperre.

Skrivesperre, som så mange andre sperrer, er heilt og haldent jævlig. No kan eg vere snill og grei og sei at jo da, det fins ein kur. Berre følg desse enkle trinna, så kjem inspirasjonen og tiltaksviljen straumande til deg som vatn i springen. Det er berre det at slik er det ikkje. Har sperra tatt deg, må du berre vente og håpe den snart slepper taket.

Det beste ein kan gjere, spør du meg, er å gje opp. Gje opp og finne på noko anna.

 

Det høyrest kanskje rart ut. Moglegvis trongsynt og overflatisk. Men for meg er det eithundre og åttisju prosent sant. Då eg kom på kva eg eigentleg skulle skrive i denne artikkelen, var eg provosert. Så provosert at eg knapt klarte å gå ei bein linje. Denne provokasjonen inspirerte meg. Satt ord og setningar, formuleringar og visjonar i hovudet mitt. Men i det augneblikket eg hadde fått utløp for all denne frustrasjonen (då i form av ein ganske så frustrert samtale med ei ganske så mållaus venninne), forsvann alt som vassmaling i regn. Sakte, men sikkert. Strek for strek.

Dette betyr ikkje at frustrasjonen min over det gjeldande temaet er mindre enn då. Men min trong til å skrike ut alt eg følte og tenkte der og då er allereie pleia. Eg har fått uttrykt min misnøye, mitt hovmod, min irritasjon og det relativt høglydt. På ein relativt fullstappa trikk på veg til Grünerløkka i Oslo.

I tida mellom då og leitinga etter formuleringane til denne artikkelen, har eg stått på slalåm med Ellie Goulding på øyret og vore fri og lukkeleg. Eg har dansa midt i ein ølkø på Justisen berre fordi: kvifor ikkje? Eg har gått fleire mil med høghelar og kome heim med blemmer under føta og leggmusklar som gret. Og sjølv om desse hendingane ikkje naudsynt ga meg noko vidare inspirasjon til temaet eg eigentleg hadde tenkt å skrive om, har dei inspirert andre ting. Nye ord. Nye bilde. Noko som i seg sjølv er ganske fint. For av og til er ingenting meir inspirerande enn kvardagslege augneblikk. For det er livet og livet er unikt og likt og for alle.

Så om sperra har tatt deg, o du sit framfor skjermen med eit tomt Word-dokument og ord som vil ut, men ikkje kjem, har eg berre to råd. Ein, gje opp. To, drikk deg full. For Hemingway hadde rett då han sa: Write drunk, edit sober.

Headerfoto: Kristina Aurore Kvaale

Kristina Aurore Kvåle er 22 år gammal, rastlaus og full av wanderlust. Utdanna fotograf ved Bilder Nordic School of Photography og studerar til ein bachelor i kunst og sånt ved UiO. Budde i Roma og saknar det. Er ellers over gjennomsnittet interessert i nynorsk, girl power, pasta og menn med skjegg. Bloggar på imaginarypixies.com.